ای

سکوت

چقدر

سنگین و زمخت

 نقش خویش را

 بر پیکرم

حک می کنی

گسترانیده در انزوای سکوت

شوق آمدنت را به وصل

 در کناره ی روز ملکوت

دل را به آشوب

وا می دارد

                          پرواز فرانسه - ایران

ازدحام....

بهشت زهرا......

با مشت های گره کرده

فریاد بر می آورند

یکصدا

فردا که بهار آید

آزاد و رها هستیم.

بايد يك دولت اصولگراي اصلاح طلب سركار آيد

* براي آغاز اين گفت و گو كمي از خود بگوييد تا خوانندگان با شما آشنايي هرچند مختصري پيدا كنند؟

متولد 1340 در حدود 22 بهمن وارد تشكيلات حافظ انقلاب شدم، مثل كميته انقلاب اسلامي و بعد در 58/5/8 وارد تشكيلات سپاه پاسداران انقلاب اسلامي در شهرستان مسجدسليمان شدم كه دوره هاي گوناگوني را پشت سر گذاشتيم زماني كه وارد جنگ شديم بنابر وظيفه و حدودا 68/12 به تهران منتقل شد و در دوره هاي جنگ مسئوليت هاي مختلف هم در زمان شهيد در تشكيلات نامنظم و بعد از شهيد چمران در تشكيلات نامنظم به سپاه واگذار شده بود و مجددا وارد سپاه شديم. جنگ را ادامه داديم و تا پايان جنگ و بعد از انتقال به تهران هم مشغول كارهاي مديريتي چه كلان و چه خرد شدم، ادامه تحصيل دادم و به حدوداتي نايل آمدم كه اولين حركتم دوره هشتم مجلس شوراي اسلامي بود كه از مسجدسليمان كانديد شدم و الان هم در خدمت شما هستم.

چه كسي به اسب ها شليك مي كند

* نام؟

كاظم

* نام خانوادگي؟

كريميان

* سن؟

جزء رازهاي مگوست !

* شغل؟

 آزاد

* تحصيلات؟

 توقفي كوتاه در دانشكده بازرگاني (مديريت اداري )

دست از خاله زنك بازي برداريد، ما قيّم فرهنگ نمي خواهيم

به دنبال اهانت يكي از نشريات استاني به يكي از خبرنگاران با تني چند از روزنامه نگاران و كارشناسان مسائل حقوقي و اجتماعي به گفت و گو پرداخته ايم. گفت و گويي كه مي توان از دل آن به حرف هايي پي برد كه در سال هاي گذشته حرف اكثر روزنامه نگاران واقعي بوده است شايد همه كساني كه دستي در روزنامه نگاري دارند افرادي معلوم الحال كه خود را به نوعي به خانواده بزرگ مطبوعات وصله كرده اند را شناخته و بدانند كه نيز از همين كج راهي كه برخي از اين وصله هاي مطبوعات به وجود آورده اند ضربه خورده است. ضربه اي كه مي توان اكنون در خيلي از هفته نامه ها آن را به وضوح به تماشا نشست.

گاه که در برابر چشمانم

گام برمی داری

چون قایقی شکسته در باد می شوم.

نه قلب ام را

در ویرانه های باغ

خواهم کاشت و

 نه

در مزارع سبز چشمان تو.

آه ...

چقدر

قلب ام

تنهاست

ای ماه!

سپیده

زده  است

بیا برویم!

پنجره

بگذار

دیوار

 آهسته

 آهسته

به خواب عمیق تو

 ب

ر

و

د.